• MX news by the fans

  • Motocross Belgie

  • GP Namur

  • BK Kester

  • Valkenswaard

“Hewel, wat was kan zijn, en wat geweest is kan herworden” (Albrecht
Rodenboch)

De kogel is door de motorcrosskerk: Het Hof van cassatie heeft het
beroep van Mc Maasland tegen het vonnis van het Hof van beroep in
Antwerpen van december 2014 verworpen. Daarmee is het laatste juridische
woord gesproken in het dossier van de kiezelgroeve. De miserie begon
ooit in 2006 toen vlak voor de de paastrofee het pas opgerichte Leefbaar
Waterloos de crossclub voor de rechtbank trok. Dat alles, nog geen half
jaar nadat minister Anciaux de omloop erkend had! Met deze laatste
uitspraak begint nu de tijd te lopen dat Mc Maasland de kiezelgroeve in
haar oorspronkelijke staat moet herstellen. Niet dat iemand kan
uitleggen hoe, maar toch moet het er binnen een jaar zo uitzien.


Jef verdiende beter

Ik moest aan twee mensen denken toen ik het nieuws vernam. In de eerste,
en belangrijkste plaats aan de in 2009 jammerlijk overleden Jef
Schrijvers. De jarenlange trouwe en hardwerkende voorzitter van Mc
Maasland heeft het slot niet meer mogen meemaken. Met veel plezier denk
ik terug aan zijn moed, zijn inzet en zijn niet aflatende werkijver. De
uren die ik met hem mocht spenderen waren even plezierig als leerrijk.
Jef zou er het hart van in zijn moest hij weten wat er van zijn
levenswerk (want dat is de kiezelgroeve!) geworden is. Hij verdiende
veel beter dan dit alles.

Hoofdschuldige: Jan Creemers

Jammer genoeg moest ik ook denken aan burgemeester Jan Creemers (CD&V).
Meer nog dan Guido Nijs van de bende van Leefbaar Waterloos is hij bij
mij de kop van jut. Want nog voordat Nijs in Waterloos is komen wonen
had de burgemeester het al laten afweten. Toen vanuit de Limburgse
deputatie begin deze eeuw het maffe ballonnetje werd opgelaten om
lawaaisporten te concentreren in Neeroeteren verspeelde Creemers
eigenhandig al alle draagvlak voor een echte oplossing. De burgemeester
is toen even zijn neus aan het Waterlose venster komen steken, heeft de
stank geroken, en is zich toen drie lange legislaturen naar best
vermogen gaan verstoppen in zijn Maaseikse ivoren toren. Daar, op dat
moment, toen alles nog te doen was heeft hij een boulevard opengelaten
waarlangs Guido Nijs later naar hartelust Mc Maasland kon diaboliseren.

De onzichtbare hand

Letterlijk ook criminaliseren. Want hoe anders kun je het omschrijven
als men met een handvol mensen om beurt de politie naar Mc Maasland
stuurt met klachten waar nooit iets van gekomen is? Klachten die bewezen
onterecht waren. Nooit heeft de man met politie als bevoegdheid
opgetreden! Hij liet maar betijen. Nooit ook heeft hij de euvele moed
gehad om de inwoners samen te roepen, om actief op het terrein van zijn
samenleving het debat en de dialoog aan te gaan. Toen op het toppunt van
onze actie voor het behoud van de cross we op gesprek mochten bij
minister Schauvliege zat daar de burgemeester van een buurgemeente. Van
Creemers geen spoor. Nooit iets van gehoord trouwens. Letterlijk nooit.
Ik heb in die 11 jaar dat ik mij inzet voor onze ‘koel’ reactie gekregen
uit alle lagen van de bevolking. Gaande van gemeenteraadsleden van alle
partijen tot en met ministers en alles daartussen. Maar van de
burgemeester van Maaseik? Niks, noppes, nada.

Gemakkelijke noch gelijke strijd

De strijd was nooit gemakkelijk voor Mc Maasland, want zonder dat ze er
erg in hadden lag het terrein zo zonevreemd als het maar zijn kon. Dat
was niet de fout van de club maar van die politici die jaren aan een
stuk alles zo gelaten hebben, die jaren aan een stuk vergunningen
afleverden, lintjes knipten en trofeeën uitreikten. Niet alle politici,
laat dat wel wezen. Sommigen hebben echt actief naar oplossingen
gezocht, naar een draagvlak. Sommigen hebben gedegen oplossingen
aangeboden die slechts op één plaats op een koude steen vielen: Bij
meneerke Creemers. Toen ooit een hele provincieraad voor het
regulariseren van de kiezelgroeve stemde klonken slechts vanaf het zitje
van Creemers’ dikke vriendin, schepen van Maaseik Mariette Mulders,
valse noten. Denk ook maar niet dat ik ooit zal vergeten hoe Creemers
het presteerde om ooit een advies aan een hogere overheid te laat in te
dienen! Of hoe hij er in slaagde om vanuit het buitenland een speciaal
voor de cross bijeengeroepen gemeenteraad te neutraliseren via zijn
stroman schepen Antione Schaefer!

Creemers lacht in zijn vuistje

Creemers lacht nu ongetwijfeld in zijn vuistje. Ruim voor de komende
verkiezingen kan hij dat blok aan zijn been lozen. Hij is er vanaf, van
dat dossier dat al zo lang meegaat als hij burgemeester is. Althans, dat
denkt hij toch. Net 65 geworden, een dik pensioen in het vooruitzicht en
dat terwijl hij er straks 18 jaar lang in geslaagd is geen enkel
standpunt in te nemen over de cross. Geloof me vrij, als de lokale
overheid visie noch ambitie heeft in een dossier dan sta je machteloos.
Dat is wat er in Neeroeteren echt gebeurd is. Gelukkig heeft de
gezamenlijke oppositie hem afgelopen gemeenteraad nog goed de mantel
uitgeveegd over zijn houding, en de belachelijke afkoopsom waar hij nu
mee weg meent te geraken. Tel maar eens even uit, de afbraak van het
terrein kost de overheid amper meer dan wat ze er uitgehaald hebben met
alleen al met het innen van onterechte grondbelastingen. Ze komen er
echt goedkoop vanaf daar in Maaseik!

Cross hangt in de touwen

De verrottingsstrategie werpt zijn vruchten af. Mc Maasland zit al zo
lang in de hoek waar de klappen vallen dat ze suf geslagen zelf de
handdoek in de ring gooien. Meer moet dat niet zijn voor Creemers. Als
nu nog even alle getuigen hun mond houden over al dat afval dat er daar
jaren gestort is dan is het motorcrossterrein binnen het jaar, en
ruimschoots voor de verkiezingen, slechts een vage herinnering. Een
herinnering uit een glorierijke tijd toen Neeroeteren nog iets betekende
en er in Waterloos nog iets leven in de brouwerij was. Geloof me vrij,
dit is de definitieve ontworteling van Mc Maasland. Ze zullen nog wel
een tijdje doorboeren, maar net zoals ik hart en vurigheid miste bij de
advocaten van de club, zo vergaat het de club. Ooit minstens elk jaar
een kampioen uit eigen rangen is vandaag het aantal competitieve
crossers uit Neeroeteren op één hand te tellen. Veel schiet er dra niet
meer over van onze geweldige motorcrossgeschiedenis. En dat voor een
gemeente met een motorcrosser als ereburger! Het is spijtig, maar voor
mij reden genoeg om niet los te laten.

“Wie is er trouwer, dan die telkens herbegint?” (Ward Hemans)

Kevin Moonen